antylopy

Stepy afrykańskie są ojczyzną wielu gatunków ssaków kopytnych, które mają tu dobre warunki pokarmowe, a wobec braku dużych drapieżników nie są szczególnie zagrożone. Charakterystyczne dla tego środowiska są przede wszystkim antylopy.

Południowo-wschodnią Afrykę na południe od rzeki Limpopo, z wyjątkiem Kraju Przylądkowego, zamieszkuje gnu brunatne (Connochaetes gnu), duża antylopa o długości ciała 2,8 m i wysokości w kłębie 1,5 m. Gnu ubarwione jest ciemnoszaro lub kawowobrunatno, a szczeciniasta grzywa na karku oraz długi, sięgający prawie do ziemi ogon mają kolor biały. Głowa u obu płci opatrzona jest w krótkie rogi zagięte w formie nawiasu. O gnu brunatnym mówi się, że ma ono głowę konia, rogi wołu, a ciało antylopy, co jest o tyle niesłuszne, że i tułów bardziej przypomina konia niż inne antylopy. Obecnie zachowało się już tylko kilkaset okazów tego gatunku, które żyją w prywatnych fermach i ogrodach zoologicznych, zaś w warunkach naturalnych już nie występują.

Środkową i wschodnią Afrykę zamieszkuje gnu pręgowane (Connochaetes taurinus), gatunek większy od poprzedniego, o ładnym ubarwieniu szarym, z niebieskim połyskiem. Koniec ogona ma czarny. Kształtem ciała i rogów nie różni się od poprzedniego gatunku. Żyje w dużych stadach z innymi antylopami, zebrami i strusiami.

W najsuchszych stepach, na pograniczu piaszczystych pustyń występuje antylopa addaks (Addax msomaculatus). Jej ojczyzną są obszary Sahary Marokańskiej, Tunezyjskiej i Algierskiej oraz Nubia i Syria. Długość ciała tej antylopy dochodzi do 2 m, ogona do około 70 cm, a wysokość w kłębie waha się w granicach 90-100 cm. Futro jest zbite, gęste i krótkie, przy czym na czole znajdują się kępki dłuższych włosów niż na reszcie ciała. Ubarwienie ciała jest szare, z wyjątkiem ogona biało-brunatnego oraz głowy, szyi i barków — brązowych. Samce są nieco ciemniejsze niż samice, a młode przychodzą na świat zupełnie białe. Antylopa ta odznacza się bardzo pięknymi, długimi rogami, o kształcie spiralnym lub lirowatym. Przystosowaniem do życia na suchym, sypkim podłożu są szerokie, spłaszczone kopyta, które pozwalają zwierzęciu na szybkie poruszanie się po niepewnym gruncie. Antylopa addaks żyje małymi grupami. Jest bardzo płochliwa i z tego powodu trudna do obserwowania. Uciekając biegnie bardzo szybko i wytrwale.

Na terenach stepowych między Krajem Przylądkowym, Kongiem i północną Kenią występuje jedna z największych antylop — eland zwana też kanną (Taurotragus oryx). Długość jej ciała wynosi do 4 m, wysokość w kłębie sięga 2 m, ciężar przekracza 500 kg, a u pojedynczych osobników może dochodzić do 1000 kg. Antylopa ta ubarwiona jest jasnobrązowo, a na bokach ciała ma delikatne białe pionowe prążki. Na czole jej znajduje się pęczek czarnych lub brązowych włosów, a policzki są brunatne albo orzechowe. Ogon jest długi i zakończony chwastem. Rogi, występujące zarówno u samców, jak i u samic, są stosunkowo niewielkie, proste lub lekko zakrzywione, śrubowato skręcone. Samce różnią się od samic zwisającym podgardlem. Eland zamieszkuje płaskie tereny, na których szuka pokarmu roślinnego. Żywi się często mimozą. Żyje w dużych stadach, które mimo bardzo znacznego wytępienia tego gatunku liczą często jeszcze do 100 osobników. W każdym stadzie znajduje się zawsze jeden stary samiec, który przepędza wszystkich rywali, oraz liczne samice z młodymi. Odpędzone samce zakładają własne stada. W czerwcu lub lipcu samica rodzi jedno młode, którym starannie się opiekuje i w razie potrzeby stacza w jego obronie zacięte walki.